Η ψυχολόγος Νικολία Ζωμένου σάς απαντά:
Η συμπόνια δεν είναι λύπηση. «Συμπόνια είναι η ευαισθησία και η ευαισθητοποίηση απέναντι στον πόνο, τόσο του άλλου όσο και του δικού μου και η δέσμευση να βοηθήσω στην ανακούφιση και την πρόληψή του.»
Ο Δαρβίνος είπε “Those communities which included the greatest number of the most sympathetic members would flourish best and rear the greatest number of offspring”, δηλαδή, «Οι κοινότητες που περιελάμβαναν τον μεγαλύτερο αριθμό από τα πιο συμπονετικά μέλη θα άκμαζαν καλύτερα και θα ανέτρεφαν τον μεγαλύτερο αριθμό απογόνων».
Η θεραπεία EMDR (Eye Movement Desensitization Reprocessing), δηλαδή, «απευαισθητοποίηση και επαναπροσαρμογή μέσω οφθαλμικών κινήσεων», λειτουργεί αποτελεσματικά σε ανθρώπους που έχουν βιώσει/βιώνουν ψυχολογικές δυσκολίες λόγω τραυματικών εμπειριών, όπως είναι οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης, η παιδική παραμέληση, η εγκατάλειψη, η απώλεια αγαπημένου προσώπου, τα ατυχήματα (ή και δυστυχήματα) και οι φυσικές καταστροφές. Πέρα από τη θεραπεία συμπτωμάτων που αφορούν περιπτώσεις μετατραυματικού στρες, η EMDR χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο και για άλλες αγχώδεις διαταραχές, για φοβίες, κρίσεις πανικού, ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές, κατάθλιψη και άλλες διαταραχές διάθεσης, διαταραχές πρόσληψης τροφής, για αντιμετώπιση πένθους, χρόνιου πόνου και σοβαρών σωματικών ασθενειών που έχουν σημαντικές ψυχολογικές επιπτώσεις κι επηρεάζουν την ποιότητα ζωής των ανθρώπων.
Σύμφωνα με την EMDR, όταν ζούμε μία δύσκολη κατάσταση ή ένα τραυματικό συμβάν, ο εγκέφαλός μας αποθηκεύει τις μνήμες σε ένα απομονωμένο δίκτυο στο μυαλό μας. Αυτή η απομονωμένη μνήμη παραμένει εκεί με όλες τις πρωτότυπες πληροφορίες για τις εικόνες, τους ήχους, τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις σωματικές αισθήσεις που είχαμε όταν συνέβη το συμβάν που μας τραυμάτισε με κάποιον τρόπο. Οι πληροφορίες αυτές ενεργοποιούνται ξανά κάθε φορά που κάτι μας θυμίζει αυτές τις αρχικές πληροφορίες. Σε ένα άλλο μέρος του εγκεφάλου μας ωστόσο, έχουμε όλες τις πληροφορίες που χρειαζόμαστε για να δούμε το πρόβλημα διαφορετικά ή ακόμα και να το λύσουμε. Όμως, αυτά τα δύο αυτά δίκτυα δεν συνδέονται μεταξύ τους. Όταν αρχίζουμε την επανεπεξεργασία πληροφοριών, ο εγκέφαλος μπορεί να συνδέσει τα τραυματικά γεγονότα που έχουν απομονωθεί και στα οποία έχουμε κολλήσει, με άλλες θετικές πληροφορίες, δίνοντάς μας μια διαφορετική οπτική και διαχείριση της κατάστασης.
